سال های دور و در عنفوان جوانی ، تمام هم و غم مان در این دنیای سایبر یک چیز بود : "افشای ماهیت پلید کج فهمان مسلمان نما و جعالت پینه ی پیشانی های سیاه شان.نامسلمانانی که از اسلام فقط فروع آن را خوانده و اصول را به حال خود واگذاشته اند."
اما روزی پدری فرزانه و بزرگوار اینطور نصیحتمان کرد : " عزیزانم ! شما در پی احقاق و اثبات حقانیت مظلوم عالم باشید که همانا خود ، افشا کننده باطل است."
این حرف خیلی به دلمان نشست . از آن روز بود که کاری به سقوط برادران وهابی در منجلاب جهالت صدر اسلامی ، نداشتیم.آنان به راه خود رفتند و ما هم به راه خود.خوب یادم است همین بی توجهی بسیاری از آنان را تحریک به تحقیق در باب شیعه کرد و خیلی هایشان آدم شدند.!
آری.اینچنین است مکتب علوی.کهربایی قوی است که باید دلت را رویینی کنی تا جذبش بشوی و... خلاص!.
همانطور که قلبت را زلال می کنی تا اشک چشمی که در محرمش ریختی در آن گم شود تا مبادا ریایی باشد برای اهل آسمان.حقیقتا چه سعادتمندیم ما شیعیان که دلمان به ولای علوی قرص است و به عزت حسینی بالنده.
عزت حسینی !؟!... نمی دانم چه شد که غدیرنویسی ام ، شد درد دل با محرم. روزهایی که امسال زودتر از پارسال برایمان هویدا شد.این نه آنکه ما منتظرش بودیم.گویا آقایمان دلشان به حال ما سوخته که زودتر سفره آدم شدنمان را پهن کرده اند.فراموشمان نشود که حسین و ابالفضل هم ساخته و پرداخته غدیر اند. چه روزهایی را شمردیم تا به محرمت برسیم آقای خوبم. چون حقیقتا غدیر همان عاشورا است.اولین شهیده اش هم نه مادر سادات بلکه مادر تمام شیعیان است.و چه نازنینی ... حسین!
حیفم آمد سلامی از سر بیچارگی به آستان ملک پاسبان حضرت سید الشهدا علیه السلام هدیه نکنم.... السلام علیک یا اباعبدالله....
پ ن : عید سعید غدیر خم بر تمام آزادگان دنیا مبارک.
بعدی : این روزها چقدر بوی محرم می دهد!
بعدی: تو رو خدا مواظب عزت این مردم و این مملکت باشید... باشه؟